Een winkelier krijgt van zijn betaaldienstverlener het verzoek om actuele bedrijfsgegevens aan te leveren. De omzet is gestegen, buitenlandse bestellingen komen vaker voor en de dienstverlener wil begrijpen wat er is veranderd. Voor de ondernemer voelt het misschien als weer een administratieve onderbreking. Binnen de betaaldienstverlener kan die informatie bepalen of duizenden betalingen aan het juiste risicoprofiel worden getoetst.
Dat verband is relevant sinds De Nederlandsche Bank op 13 juli 2026 zijn handhavingsbesluit over CCV Group publiceerde. DNB legde een bestuurlijke boete op van €2.656.250 wegens tekortkomingen in de voortdurende transactiemonitoring op grond van artikel 3, lid 2, van de Wwft. CCV maakte op 6 maart 2026 bezwaar. De zaak bevindt zich nog in die procedure.
De tekortkoming vóór het signaal
Het opvallendste aan de zaak is niet de hoogte van de boete. Het is de plek waar de controleketen brak.
DNB stelde vast dat het monitoringssysteem van CCV gedurende meer dan twee jaar niet volledig en tijdig werd gevoed met alle transacties van handelaren. Gedurende 23 maanden waren transactieprofielen van 4.200 handelaren, ongeveer 8 procent van het klantenbestand, niet correct ingeladen. Een monitoringssysteem kan betalingsactiviteiten niet goed beoordelen als transacties of klantprofielen buiten beeld blijven.
Daarmee gaat het besluit in de eerste plaats over gegevens en verantwoordelijkheid, nog voordat er sprake is van een signaal. Compliance-medewerkers kunnen alleen beoordelen wat hun bereikt. Als het klantprofiel verouderd, onvolledig of afwezig is, vergelijkt het systeem echte betalingen met een onbetrouwbaar beeld van de klant.
Een signaal kan precies werken zoals het is ontworpen en toch op een verkeerde basis rusten. Het probleem begint eerder: bij de verbinding tussen klantgegevens, transactiestromen en het risicoprofiel dat betekenis geeft aan die betalingen.
DNB signaleerde ook tekortkomingen nadat signalen waren gegenereerd. In het besluit is sprake van onvoldoende onderbouwing van afsluitingen, doorverwijzingen die daarna niet opnieuw werden beoordeeld en het in bulk sluiten van dossiers zonder transactiegerichte analyse.
Daarmee ontstaat een tweede breuk in de keten. Een instelling kan activiteit, een signaal en een gesloten dossier hebben, maar nog steeds geen duidelijk vastgelegd antwoord op de vraag wie het risico heeft beoordeeld en waarom de conclusie redelijk was.
Software neemt het oordeel niet over
De Wwft verplicht tot voortdurende monitoring van de zakelijke relatie en de transacties. De instelling moet beoordelen of transacties passen bij wat zij weet over de cliënt en diens risicoprofiel. Waar nodig moet zij ook de herkomst van middelen onderzoeken.
De wet laat ruimte voor verschillende systemen en drempelwaarden. Dat is verstandig, maar de verantwoordelijkheid ligt daarmee wel nadrukkelijk bij de instelling. Geïnstalleerde software maakt de zaak niet af. Iemand moet verantwoordelijk zijn voor de volledigheid van de invoer, de kwaliteit van het profiel, de behandeling van uitzonderingen en het uiteindelijke oordeel.
De bredere bevindingen van DNB, gepubliceerd in maart 2026, plaatsen het besluit over CCV in een ruimer verband. De toezichthouder constateerde bij een aanzienlijk aantal betaalinstellingen en instellingen voor elektronisch geld tekortkomingen, vooral in transactiemonitoring, risicobeoordeling en cliëntenonderzoek. DNB schreef dat bij veel betaaldienstverleners de basisprocessen niet op orde waren, ondanks eerdere signalen van de toezichthouder.
Groei verhoogt de druk. Betaaldiensten lopen steeds vaker via platforms, distributeurs en samenwerkingspartners. Elke overdracht kan de afstand vergroten tussen de klantrelatie en de vergunninghoudende instelling die juridisch verantwoordelijk blijft.
Een partner kan documenten verzamelen of het dagelijkse klantcontact verzorgen. Maar als de eindgebruiker klant is van de vergunninghoudende instelling, verwacht DNB dat die instelling verantwoordelijk blijft voor acceptatie, risicoprofielen en cliëntbeoordeling. Het uitbesteden van een proces betekent niet dat ook het oordeel wordt uitbesteed.
Het dossier achter het besluit
Grote aantallen meldingen kunnen een vals gevoel van controle geven. FIU-Nederland ontving in 2025 3.055.362 meldingen van ongebruikelijke transacties. Betaaldienstverleners vormden de grootste meldende groep, met 1.386.790 meldingen.
Die cijfers weerspiegelen internationale betalingsstromen, meldingsmethoden en meldingen achteraf na aanwijzingen van de toezichthouder. Bij betaaldienstverleners had 90 procent van de gemelde ongebruikelijke transacties geen directe Nederlandse link via de betaler of begunstigde. De Nederlandse betaalinfrastructuur reikt veel verder dan de binnenlandse markt.
Aantal zegt daarom maar een deel. Een instelling kan veel signalen of meldingen produceren terwijl medewerkers nog steeds moeite hebben om uit te leggen of iedere beslissing voortkwam uit volledige gegevens en actuele kennis van de klant.
De betere vraag is minder spectaculair. Kan de instelling de route reconstrueren van transactie naar profiel, van profiel naar signaal en van signaal naar een met naam aangeduide beslissing? Als die route door meerdere systemen, partnerteams of handmatige overdrachten loopt, moet het bestuur weten waar informatie kan verdwijnen.
Compliance kan aan het einde van het proces geen ontbrekende transactiestroom herstellen. Evenmin kan een goed geschreven procedure een klantdossier repareren dat nooit is bijgewerkt toen de onderneming veranderde.
Wat de handelaar ervan merkt
Ga terug naar de winkelier aan wie om actuele informatie werd gevraagd. Het verzoek kan onhandig of herhaaldelijk zijn, maar het doel is duidelijk. Een betaaldienstverlener moet begrijpen of een gewijzigde omzet, nieuwe landen, andere producten of ongebruikelijke betaalpatronen nog passen bij het bekende bedrijf.
Handelaren maken dat werk eenvoudiger als eigendomsgegevens, bedrijfsactiviteiten en verklaringen voor ingrijpende veranderingen in de handel in hun administratie met elkaar blijven kloppen. Dat bespaart tijd wanneer de dienstverlener vragen stelt. Het verkleint ook de kans dat normale groei eruitziet als onverklaarde activiteit.
Voor oprichters binnen gereguleerde betaaldienstverleners is de les scherper. Herstel kan niet eindigen met het wegwerken van een achterstand aan signalen of het herschrijven van procedures. De echte toets ligt in de dagelijkse praktijk: sluiten transactiestromen op elkaar aan, blijven klantprofielen actueel, komen doorverwijzingen bij een verantwoordelijke beoordelaar terecht en houden redenen voor het sluiten van een dossier stand bij een latere toets?
Eerdere handhaving legt de lat hoger voor het bewijs dat herstel blijvend is. Een bestuur heeft meer nodig dan een projectplan. Het moet kunnen aantonen dat klantbeeld, betaalgegevens en menselijk oordeel elkaar nu in hetzelfde werkproces daadwerkelijk ontmoeten.
Het besluit over CCV is nog onderwerp van bezwaar. De zakelijke les is al duidelijk. Transactiemonitoring begint niet wanneer er een waarschuwing op een scherm verschijnt. Zij begint wanneer een instelling bepaalt wie eigenaar is van het klantbeeld, wie controleert of de gegevens zijn binnengekomen en wie bereid is zijn naam te verbinden aan de uiteindelijke, onderbouwde beslissing.
Wilt u bespreken wat dit betekent voor uw bedrijf?
De data, bronnen en analyse achter dit artikel zijn uitgevoerd door Paolo Maria Pavan. AI is niet gebruikt om bronnen te identificeren, de feitelijke basis op te bouwen of het analytische oordeel in dit artikel te vormen. AI is alleen gebruikt als hulpmiddel bij het opstellen. De definitieve Nederlandse tekst is persoonlijk nagekeken, geredigeerd en goedgekeurd door Paolo Maria Pavan voor publicatie.
